Dagboek van Tom in Suriname – Nickerie #4

Dagboek van Tom in Suriname – Nickerie #4

Dag allemaal!

Inmiddels schrijf ik dit vanuit Nickerie. Hier is de AAD-delegatie, samen met de andere PTC-trainers uit Paramaribo, gisterenavond al aangekomen. Al vroeg moeten we uit de veren, omdat Karel en zijn collega’s voor 20 medewerkers van de SEH de PTC-cursus gaan verzorgen. Gisteren heb ik jullie al wat verteld over deze cursus. Maar ik kan me voorstellen dat daar nog een aantal vraagtekens bij zijn. Ik probeer het uit te leggen aan de hand van een voorbeeld. Stel je voor: Je bent verpleegkundige op de spoedeisende hulp. Er komt een spoedeisend geval aan op de afdeling. Normaal gesproken werk je, gedeeltelijk intuïtief, volgens bepaalde protocollen. Alleen in dit specifieke geval ben je persoonlijk aangeslagen, omdat het in deze situatie de buurvrouw is die zwaargewond afdeling binnen gereden wordt. In dit geval kan het intuïtief handelen, terwijl je jouw werk normaal zo goed doet, beïnvloed worden door heftige emoties. In deze gevallen biedt de PTC-cursus een handvat (structuur) die je altijd kunt blijven volgen om zo emoties je manier van werken minder te laten beïnvloeden. Door bij alle spoedgevallen dezelfde volgordelijke aanpak te hanteren kunnen een hoop handelingsfouten verholpen worden. De cursus wordt herhaaldelijk gegeven om de werkwijze op die manier te drillen. Een mooie leerstap/herhaling voor de verpleegkundigen en specialisten van het MMC.

Karel Kolkman heeft met zijn militaire achtergrond en zijn ervaring als medisch hoofd bij woestijn rally’s, een overvloed aan ervaring in het behandelen van trauma gevallen. Tijdens het leren met praktijkcasussen in dit cursusweekend komt deze ervaring als geroepen.

In de ochtend wonen Jan en ik de introductiepresentatie bij die gegeven wordt door traumachirurg Armand van Kanten van het AZP. Van Armand krijgen we de uitdaging om als niet-medici de intake-test te maken die bij de cursus hoort. Omdat ik als bedrijfskundige niet kan concurreren met de aanwezige zorgprofessionals richt ik mijn ogen op Jan. Het mondt uit op een “bloedeloos” gelijkspel (8-8).

In de middag gaat de cursus door in de vorm van praktijklessen. Jan en ik krijgen een tour door het ziekenhuis van medisch directeur Cleopatra Jessurun en spreken uitgebreid over de plannen die zich aan het ontwikkelen zijn tussen het MMC-Nickerie en Stichting AAD. Wat uit de gesprekken en rondleiding blijkt is dat het MMC een goed verzorgd ziekenhuis is en beschikt over moderne medische apparatuur. Het MMC is de afgelopen jaren van streekziekenhuis uitgegroeid tot een goed uitgerust hoofdziekenhuis voor het district Nickerie. Wat in het ziekenhuis echter ontbreekt is de nodige mankracht en medewerkers met de juiste expertise om de apparatuur optimaal te kunnen benutten. Daar vinden het MMC en Stichting AAD elkaar in een gemeenschappelijke doelstelling.

Goed om te weten is dat er in mei binnen Stichting AAD hard gewerkt is aan twee aanvragen voor de Twinning-Faciliteit 2018-2021. Het Twinningfund is een subsidiepot voor samenwerkingen tussen Suriname en Nederland. Het fonds richt zich op het versterken van sociale banden tussen Nederland en Suriname door kennisuitwisseling en samenwerking van maatschappelijke organisaties. De overheden van beide landen blijven in de projecten zoveel mogelijk op de achtergrond. Begin juli wordt duidelijk wat de kansen zijn voor Stichting AAD om deze subsidiegelden te ontvangen. Als het lukt kan Stichting AAD samen met het MMC, het AZP en andere zorginstellingen aan de slag met het ingrijpend vernieuwen van de verpleegkundige vervolgopleidingen in Suriname.

Tot morgen!

– Tom